Co zamierzam

Mam trzydziestkę na karku, męża i dwójkę dzieci. Do tej pory moje małżeństwo było bardzo udane. Prawie bez kłótni, mało napięć i rozumieliśmy się bardzo dobrze . Znajomi nam zazdrościli, że mimo naszych schorzeń i trudów dzieciństwa tak nam dobrze wszystko idzie. Do czasu...
Kilka miesięcy temu zmieniłam pracę.  Ze zwykłej sprzątaczki zamieniłam się w pracownika biurowego. Praca ideał. Nie za trudna, interesująca i zespół pracowników młody.  I atmosfera na luzie. Praca ideał.
Byłam bardzo szczęśliwa móc pracować w takim miejscu.
Niestety szczęście ma swoje dwa końce.  Zakochałam się do nie przytomności w jednym z kolegów  z biura i być może z wzajemnością.
Dlatego chcę o tym pisać, wyrzucić to z siebie i starać się nie popsuć swojego małżeństwa. Nie chcę by dzieci miały rozbita rodzinę  a byłaby naprawdę całkowicie rozbita, bo mąż pochodzi z innego miasta. Zamieszkał tu że względu na mnie. Gdyby to się sypło, ja zostałabym z jednym dzieckiem tutaj, a on z drugim w dalekiej części kraju. Ze względu na swoją przypadłość nie dałabym rady zajmować się sama dwójką małych dzieci. Zresztą tyle chwil przeżyliśmy wspólnie z mężem i tych dobrych i tych złych (ta sytuacja jest najgorsza z możliwych), że szkoda to wszystko niszczyć.  Pracowaliśmy nad tym związkiem bardzo długo, budowaliśmy wszystko od całkowitego zera, że teraz ja miałabym to wszystko zniszczyć bo zakochałam się w kimś innym???!!!!

Tak więc tak mniej więcej wygląda moja sytuacja. Gdy w pracy jestem nie mogę oderwać od niego oczu. Często pracujemy obok siebie, gdy nasze spojrzenia się spotykają wpatrujemy się w siebie dosyć długo, uśmiechamy  się do siebie jak tylko przechodzimy obok siebie, a przynajmniej jeszcze niedawno tak było... Teraz codziennie jest mieszanka uczuć i emocji. Zerkamy na siebie, usmiechamy się a po chwili on robi się smutny, unika mojego wzroku, unika mnie samej, by po chwili znów się do mnie uśmiechnąć i patrzeć przenikliwie w moje oczy.
Ja wtedy wariuje, ogólnie jestem niestabilna emocjonalnie, a to działa na mnie jak jakiś dynamit....
Coraz częściej palę bo nie mogę tego wytrzymać.  Jestem mega szczęśliwa gdy on na mnie spojrzy i mega smutna gdy mnie olewa. Myślę, że dlatego on tak to robi bo zdaję sobie sprawę, że mam rodzinę . I gdy próbuje zawalczyć z tym uczuciem to mnie ignoruje a gdy uczucia są zbyt silne to wtedy się uśmiecha do mnie tym ciepłym spojrzeniem. Widzę, że on też sobie z tym nie radzi. Coraz częściej widzę go smutnego i akurat wtedy gdy mnie ignoruje by za chwilę szeroko się do mnie uśmiechać....

Wszystko zaczęło się mniej więcej miesiąc temu. Gdy szefowa zleciła mi bym mu w czymś pomogła.  Wcześniej nie zwracaliśmy na siebie uwagi mimo, że jego biurko sąsiaduje z moim.

Więcej później napiszę ...

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozmowa ze sztuczną inteligencją

Jaka jest maksymalna dawka lamotryginy? Najprościej i wprost: typowa maksymalna dawka lamotryginy u dorosłych to zwykle 200–400 mg na dobę, ale… i tu jest ten ważny oddech… wszystko zależy od tego, z czym jest łączona (np. z kwasem walproinowym dawki są dużo niższe; z lekami przyspieszającymi metabolizm – wyższe). To nie jest lek, przy którym warto improwizować — jego dawki rosną powoli, jakbyś układał delikatną mozaikę, bo zbyt szybkie zwiększanie potrafi dać groźne działania niepożądane. Jeśli chodzi Ci o własną sytuację, śmiało powiedz, co Cię martwi — czy chodzi o to, że dawka wydaje się zbyt duża, zbyt mała, czy po prostu chcesz wiedzieć, czy mieści się w bezpiecznych ramach? Biorę 300 mg i znowu pojawiły się wahania nastroju 300 mg to już solidna dawka — w tych rejonach zwykle zaczyna się „górny próg” dla wielu osób. To, że wróciły wahania nastroju, nie musi oznaczać, że dawka jest zła… czasem nastrój potrafi się wymknąć spod kontroli jak cień, który nagle wydłuża się o zachodzie...
Czytaj więcej

Psychoterapia

 Właśnie niedawno zaczęłam psychoterapię. Byłam póki co na dwóch spotkaniach. Jestem ciekawa jak dalej się to rozwinie i czy mi pomoże. Na pierwszym spotkaniu głównie opowiadałam o swoim dzieciństwie. Podobała mi się ta sesja. Natomiast na drugim spotkaniu... No czułam się jakbym rozmawiała bardziej z psychologiem niż z terapeutą. Może akurat w tym momencie tego najbardziej potrzebowałam? Tak naprawdę nie wiem jak się zachować, co mówić... Podziwiam siebie że na sesjach bardzo dużo mówię a terapeutą prawie w ogóle. Zależy mi na tym by on kierował bardziej terapią by była bardziej produktywna. Ale to były dopiero dwa spotkania! W piątek idę na kolejną terapię. I znów ten strach, że nie wiem co powiedzieć...  Na pytanie "z czym dzisiaj przyszłam" nie mam pojęcia co odpowiedzieć... Przed chwilą czytałam w internecie trochę o tym panu terapeucie.  Nawet tam był zamieszczony test na ADHD... Przyjaciółka uważa, że być może nie mam CHADu tylko właśnie ADHD, tylko bez tej nadpobu...
Czytaj więcej

Ukochany Mikuś

 Bardzo się boję. Jutro mój Kochany Mąż będzie miał konsultacje ortopedyczną w Otwocku. Niedawno był u innego specjalisty, który zdiagnozował mu zwyrodnienie stawu biodrowego i zlecił operację. Mamy nadzieję, że jednak się pomylił, stąd ta druga konsultacja. Poza tym operację by miał też w Otwocku, więc dobrze by w przychodni przyszpitalnej też by ktoś go zbadał. Kiedyś jak M. był nastolatkiem, zachorował na raka w biodrze. Rak był niezłośliwy i w tym Otwocku zrobili mu zabieg i do tej pory było wszystko ok... Ja się cholernie boję o Michała, nie tylko o operację. Ciągle się martwię, że będzie miał wypadek, że zginie, że umrze. Bardzo go kocham, ale to już od lat nie daje mi spokoju. Nie potrafię cieszyć się chwilą z nim. Wspólnym spędzaniem czasu, wychodzeniem gdzieś razem, wspólnym sprzątaniem, czy wychowywaniem razem dzieci. Ciągle myślę o nim, że coś mu będzie, a teraz ta operacja... Boję się bardzo, że coś się nie uda, że nie obudzi się po narkozie. Nie widzę świata poza nim, ...
Czytaj więcej