Borderka

 Na terapii rozmawiamy głównie o moich traumach z dzieciństwa. Niestety tych traum i wpadania w depresję było naprawdę niestety sporo. Na ostatniej sesji rozmawialiśmy o byciu upośledzonym czy nie byciu. Niby to oczywiście ale dla mnie do tej pory wcale oczywiste nie było. Od małego wmawiali mi a głównie matka, że ze mną jest coś nie tak, ona zabierała mnie w dzieciństwie do setki psychologów itp. między innymi do Samsona, który mnie molestował. Sprawę molestowań przerabiałam na dawnych terapiach, z tym nie mam problemu. Otóż chodzi o to, że przez długi czas nie wiedziałam kim jestem. Jedni wmawiali mi upośledzenie, inni że jestem całkiem zdrowa. Matka zaliczała się do tych pierwszych. Byłam m.in w gimnazjum z oddziałami integracyjnymi. Trafiłam do niej przez głupi ale znaczący przypadek. Byłam w poradni psychologiczno pedagogicznej i tam kazali mi robić testy na inteligencję i nie tylko. A ja przez Samsona nienawidziłam wszystkich psychologów, pedagogów itp i te testy wypełniałam ...

 Właśnie niedawno zaczęłam psychoterapię. Byłam póki co na dwóch spotkaniach. Jestem ciekawa jak dalej się to rozwinie i czy mi pomoże. Na pierwszym spotkaniu głównie opowiadałam o swoim dzieciństwie. Podobała mi się ta sesja. Natomiast na drugim spotkaniu... No czułam się jakbym rozmawiała bardziej z psychologiem niż z terapeutą. Może akurat w tym momencie tego najbardziej potrzebowałam? Tak naprawdę nie wiem jak się zachować, co mówić... Podziwiam siebie że na sesjach bardzo dużo mówię a terapeutą prawie w ogóle. Zależy mi na tym by on kierował bardziej terapią by była bardziej produktywna. Ale to były dopiero dwa spotkania! W piątek idę na kolejną terapię. I znów ten strach, że nie wiem co powiedzieć...  Na pytanie "z czym dzisiaj przyszłam" nie mam pojęcia co odpowiedzieć... Przed chwilą czytałam w internecie trochę o tym panu terapeucie.  Nawet tam był zamieszczony test na ADHD... Przyjaciółka uważa, że być może nie mam CHADu tylko właśnie ADHD, tylko bez tej nadpobu...

Jaka jest maksymalna dawka lamotryginy? Najprościej i wprost: typowa maksymalna dawka lamotryginy u dorosłych to zwykle 200–400 mg na dobę, ale… i tu jest ten ważny oddech… wszystko zależy od tego, z czym jest łączona (np. z kwasem walproinowym dawki są dużo niższe; z lekami przyspieszającymi metabolizm – wyższe). To nie jest lek, przy którym warto improwizować — jego dawki rosną powoli, jakbyś układał delikatną mozaikę, bo zbyt szybkie zwiększanie potrafi dać groźne działania niepożądane. Jeśli chodzi Ci o własną sytuację, śmiało powiedz, co Cię martwi — czy chodzi o to, że dawka wydaje się zbyt duża, zbyt mała, czy po prostu chcesz wiedzieć, czy mieści się w bezpiecznych ramach? Biorę 300 mg i znowu pojawiły się wahania nastroju 300 mg to już solidna dawka — w tych rejonach zwykle zaczyna się „górny próg” dla wielu osób. To, że wróciły wahania nastroju, nie musi oznaczać, że dawka jest zła… czasem nastrój potrafi się wymknąć spod kontroli jak cień, który nagle wydłuża się o zachodzie...

 Niedawno byłam u ginekologa. Pani ginekolog pobrała materiał na cytologię oraz zrobiła USG jajników, gdyż moja matka miała nowotwór jajników... Niestety z badania nic nie wyszło że względu na moją otyłość, zrobiła mi więc badanie krwi, w którym się zobaczyło, że jakieś markery są za wysokie. Dostałam skierowanie do onkologa w trybie pilnym. Mam już wizytę na 1 grudnia w Centrum Onkologii, dokładnie tam gdzie moja matka się leczyła... Mam wsparcie w najbliższych, nawet ogromne, ale cholernie się boję, że to nowotwór, że umrę. Teraz jak nigdy bardzo pragnę, żyć, chcę przede wszystkim zobaczyć jak dzieci dorastają, nie chcę też opuszczać męża. Co prawda chcę z nich wszystkich umrzeć pierwsza, ale nie, jeszcze nie teraz... Jeśli to nawet nie nowotwór, to myślę, że i tak czeka mnie operacja. Może to polip, może coś  innego, to i tak trzeba operować. Jak Michał sobie poradzi sam z dziećmi.... Co z moją pracą... Zdrowie najważniejsze, ale trzeba za coś żyć... Nie wiem, boję się, nie...

 Bardzo się boję. Jutro mój Kochany Mąż będzie miał konsultacje ortopedyczną w Otwocku. Niedawno był u innego specjalisty, który zdiagnozował mu zwyrodnienie stawu biodrowego i zlecił operację. Mamy nadzieję, że jednak się pomylił, stąd ta druga konsultacja. Poza tym operację by miał też w Otwocku, więc dobrze by w przychodni przyszpitalnej też by ktoś go zbadał. Kiedyś jak M. był nastolatkiem, zachorował na raka w biodrze. Rak był niezłośliwy i w tym Otwocku zrobili mu zabieg i do tej pory było wszystko ok... Ja się cholernie boję o Michała, nie tylko o operację. Ciągle się martwię, że będzie miał wypadek, że zginie, że umrze. Bardzo go kocham, ale to już od lat nie daje mi spokoju. Nie potrafię cieszyć się chwilą z nim. Wspólnym spędzaniem czasu, wychodzeniem gdzieś razem, wspólnym sprzątaniem, czy wychowywaniem razem dzieci. Ciągle myślę o nim, że coś mu będzie, a teraz ta operacja... Boję się bardzo, że coś się nie uda, że nie obudzi się po narkozie. Nie widzę świata poza nim, ...

 Jednym z kryteriów BPD jest niepewność co do swojej tożsamości (brak poczucia własnego "ja") I rzeczywiście mam również z tym problem. Kiedyś miałam problem ze swoją orientacją seksualną, teraz już wiem jaka ona jest. Ale mam inny problem, który zakorzenił się już w wieku dziecięcym, przynajmniej tak mi się wydaje. Chodzi o to,  że jestem jak kameleon, nie jestem stała, przewidywalna, zmieniam się pod wpływem emocji ale i także i osób z którymi się spotykam. Dam przykład: Mam znajomych, którzy są spokojni, ułożeni, nie przeklinają, a mam też takich, którzy klną, są energiczni itp a i tych i tych lubię. Problem w tym, że nie umiem się wpasować do czyjejś grupy: ktoś spokojny a ktoś szalony, a ja jestem taka pomiędzy... Podobnie z przeklinaniem. Jedni klną sporo, drudzy w ogóle, a ja nie zaliczam się do żadnej z tych grup bo czasem przeklnę. Nawet nie zaliczam się do grup "społecznych" ok jestem mamą i tu pojawia się ale... Bo nie jestem jak zwykła mama, ten kto mnie...