Moje przekonania

Na podstawie wymienionej wcześniej książki, opisuję dalszą część mojej autoterapii.

Moja ocena etapu zmiany w zaburzeniu z pogranicza:
- mam problemy życiowe,  nad którymi muszę popracować
- dokonuję zmian w swoim życiu
- wiem, że potrzebuję lepszych sposobów, aby zapobiec powrotowi do starych, niezdrowych zachowań
- potrzebuję trochę pomocy, żeby nadal robić różne rzeczy inaczej niż dawniej
- pracuję nad tym, żeby nie dopuścić do nawrotu starych, niezdrowych zachowań
- myślę, że już czas zacząć robić różne rzeczy inaczej
- chcę się dowiedzieć więcej o tym, jak mogłoby zmienić się moje życie, gdyby zmieniło się moje postępowanie
- każdy może mówić o zmianie ale ja naprawdę ją wprowadzam
- pracuję nad pokonywaniem przeszkód, żeby zmienić swoje życie
- odczuwam gotowość, aby uporządkować swoje życie i dokonać w nim zmian
- mam świadomość swoich nowych zdrowych zachowań motywuję się do nich, a w razie potrzeby szukam wsparcia
- udało mi się czasem zmienić sposób postępowania, ale dawne nawyki wróciły

Są różne etapy zmiany, mój etap to etap działania:
- znam diagnozę i jestem przygotowana do zwalczania szkodliwych przekonań, zachowań oraz reakcji związanych z zaburzeniem.


Moje przekonania:
- uważam, że jestem rozchwiana emocjonalnie, chora na CHAD i BPD, jestem też nie wiem jakim cudem matką i żoną. Nie zasługuję na to

- uważam, że inni ludzie są przykrzy, lubią hejtować słabszych, są zawodni. Bardzo rzadko można spotkać kogoś o czystym sercu

- uważam, że moja przeszłość jest bardzo zła, sama nie wiem jak udało mi się przeżyć

- uważam, że moja teraźniejszość jest wspaniała, ale boję się, że zaraz to zniknie, że obudzę się z pięknego snu, że będę dalej w domu z matką...

- uważam, że moja przyszłość jest zagrażającą, nie wiem co będzie, ale pewnie będzie źle

- uważam, że jestem niewarta miłości, a to prowadzi mnie do tego, że nie wierzę, że zasługuję na miłość. Robię wiele pochopnych zachowań np. zakochuję się w innych osobach, by podkreślić to, że nie zasługuję na miłość od najbliższych

- uważam, że inni ludzie są chamscy i zawodni, a to prowadzi mnie do braku ufności wobec nich, strasznie się zawiodłam na bliskich osobach, ale dalej rozpaczliwie poszukuję przyjaźni co pewnie też skończy się rozczarowaniem

Uważam, że moja przeszłość jest ciężka i trudna do wytrzymania a to prowadzi mnie do rozpaczy, że miałam tak ciężko w życiu, że byłam ofiarą, kozłem ofiarnym i nieudacznikiem

- uważam, że moja teraźniejszość jest wspaniała ale zagrożona, a to prowadzi mnie do lęku, że zawsze coś się spieprzy

- uważam, że moja przyszłość jest zagrażająca a to prowadzi mnie do nieustannego lęku i nie szanowania teraźniejszości


Moimi "wyzwalaczami" są:
Stres, nuda, okropni ludzie

Pod wpływem tych czynników mam chęć napicia się, cięcia się ale tego już nie robię.
Wybucham też złością i odczuwam wysoki poziom lęku.

Jak mogę inaczej zareagować?
- porozmawiać z kimś
- wdechy-wydechy
- pisać bloga


Relacje z ludźmi

Co mogę zrobić by moje relacje z ludźmi były mniej negatywne?
- brak obsesji, nie zwierzać się za szybko, nie zmuszać do przyjaźni, muszę dawać swobodę drugiej osobie, nie mogę być natarczywa

Co mogę zrobić, żeby moje relacje z ludźmi były bardziej pozytywne?
- stopniowo zawrzeć znajomość
- rozmawiać o relacji
- wysłuchiwać i wspierać tę osobe


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozmowa ze sztuczną inteligencją

Jaka jest maksymalna dawka lamotryginy? Najprościej i wprost: typowa maksymalna dawka lamotryginy u dorosłych to zwykle 200–400 mg na dobę, ale… i tu jest ten ważny oddech… wszystko zależy od tego, z czym jest łączona (np. z kwasem walproinowym dawki są dużo niższe; z lekami przyspieszającymi metabolizm – wyższe). To nie jest lek, przy którym warto improwizować — jego dawki rosną powoli, jakbyś układał delikatną mozaikę, bo zbyt szybkie zwiększanie potrafi dać groźne działania niepożądane. Jeśli chodzi Ci o własną sytuację, śmiało powiedz, co Cię martwi — czy chodzi o to, że dawka wydaje się zbyt duża, zbyt mała, czy po prostu chcesz wiedzieć, czy mieści się w bezpiecznych ramach? Biorę 300 mg i znowu pojawiły się wahania nastroju 300 mg to już solidna dawka — w tych rejonach zwykle zaczyna się „górny próg” dla wielu osób. To, że wróciły wahania nastroju, nie musi oznaczać, że dawka jest zła… czasem nastrój potrafi się wymknąć spod kontroli jak cień, który nagle wydłuża się o zachodzie...
Czytaj więcej

Psychoterapia

 Właśnie niedawno zaczęłam psychoterapię. Byłam póki co na dwóch spotkaniach. Jestem ciekawa jak dalej się to rozwinie i czy mi pomoże. Na pierwszym spotkaniu głównie opowiadałam o swoim dzieciństwie. Podobała mi się ta sesja. Natomiast na drugim spotkaniu... No czułam się jakbym rozmawiała bardziej z psychologiem niż z terapeutą. Może akurat w tym momencie tego najbardziej potrzebowałam? Tak naprawdę nie wiem jak się zachować, co mówić... Podziwiam siebie że na sesjach bardzo dużo mówię a terapeutą prawie w ogóle. Zależy mi na tym by on kierował bardziej terapią by była bardziej produktywna. Ale to były dopiero dwa spotkania! W piątek idę na kolejną terapię. I znów ten strach, że nie wiem co powiedzieć...  Na pytanie "z czym dzisiaj przyszłam" nie mam pojęcia co odpowiedzieć... Przed chwilą czytałam w internecie trochę o tym panu terapeucie.  Nawet tam był zamieszczony test na ADHD... Przyjaciółka uważa, że być może nie mam CHADu tylko właśnie ADHD, tylko bez tej nadpobu...
Czytaj więcej

Ukochany Mikuś

 Bardzo się boję. Jutro mój Kochany Mąż będzie miał konsultacje ortopedyczną w Otwocku. Niedawno był u innego specjalisty, który zdiagnozował mu zwyrodnienie stawu biodrowego i zlecił operację. Mamy nadzieję, że jednak się pomylił, stąd ta druga konsultacja. Poza tym operację by miał też w Otwocku, więc dobrze by w przychodni przyszpitalnej też by ktoś go zbadał. Kiedyś jak M. był nastolatkiem, zachorował na raka w biodrze. Rak był niezłośliwy i w tym Otwocku zrobili mu zabieg i do tej pory było wszystko ok... Ja się cholernie boję o Michała, nie tylko o operację. Ciągle się martwię, że będzie miał wypadek, że zginie, że umrze. Bardzo go kocham, ale to już od lat nie daje mi spokoju. Nie potrafię cieszyć się chwilą z nim. Wspólnym spędzaniem czasu, wychodzeniem gdzieś razem, wspólnym sprzątaniem, czy wychowywaniem razem dzieci. Ciągle myślę o nim, że coś mu będzie, a teraz ta operacja... Boję się bardzo, że coś się nie uda, że nie obudzi się po narkozie. Nie widzę świata poza nim, ...
Czytaj więcej