Mój border

Na podstawie książki, którą zamieściłam w poprzednich postach opiszę swoją walkę z tym zaburzeniem. Zacznę od tego czym jest BPD, jakie mam objawy, jakie przyczyny występowania i jaki mam podtyp.
W kolejnych postach będę zamieszczała narzędzia do pokonywania tego zaburzenia.

A więc zaczynam:

Borderline - "Jest to stały wzorzec zachowań i doświadczenia emocji, polegający na niestabilności związków międzyludzkich, zmienności w zakresie postrzegania samego siebie i reakcji emocjonalnych, oraz znacznej impulsywności, rozpoczynający się u młodych dorosłych i występujący w różnych warunkach"

Moje objawy zaburzenia:

- desperacki wysiłek wkładany w unikanie rzeczywistego lub wyobrażonego odrzucenia przez innych. (Ciągle tak mam, gdy rozpoczynam nowe przyjaźnie, boję się że zaraz zostanę odtrącona, że ktoś zerwie ze mną kontakt. Zwykle tak się dzieje po jakimś czasie znajomości, choć nie zawsze. Dzieje się tak przeważnie z mojej winy, gdyż wpadam w obsesję dotyczącą nowe osoby. Ciągle o tej osobie myślę, ciągle chcę do niej pisać czy spotykać się. Staję się zaborcza i manipuluję by mnie nie odrzucono. To zawsze ma odwrotny efekt)

Niestabilne i burzliwie przebiegające związki międzyludzkie, charakteryzujące się wahaniami między skrajnymi stanami - idealizowaniem lub pozbawieniem wartości. (Michał jest dla mnie idealny, jest moim cudem, jest moim Aniołem, jeśli chodzi o niego to chyba nie dostrzegam jego wad. Ale jeśli chodzi o Michała to nie wpadam w drugą skrajność - zawsze jest dla mnie święty, nigdy nie mam tak, że jest dla mnie skrajnie złym. Jeśli chodzi o przyjaźnie to tu pojawia się mega skrajność. Ubóstwiam osoby, które się ze mną przyjaźnią, nienawidzę btych, którzy urywają ze mną kontakt.)

- Zakłócenie poczucia własnej tożsamości: wyraźny i trwałe niestabilny obraz samego siebie lub własnego Ja. (Czasami mi się wydaje, że jestem biseksualna, czasami, że hetero, czasami, że homo. Poza tym widzę siebie jako matkę, żonę, pracownicę. Nie widzę siebie ponadto.)

- Impulsywność, okazywana w co najmniej dwóch obszarach i stwarzająca potencjalne zagrożenie. (Chlałam i upijałam się by zaliczać przygodny sex lub inne formy seksualne, nadużywałam i przedawkowywałam leki - impulsywna chęć odurzenia się lekami, alkoholem czy marihuaną, impulsywne zakochiwania ciągle w nowych osobach.)

- Nawracające zachowania, gęsty lub groźby samobójcze albo samookaleczenie. ( Kiedyś bardzo często się ciełam, próbowałam kiedyś się zabić, czasem grożę Michałowi, że jeśli mnie zostawi, albo coś mu się stanie to się zabiję.)

- Niestabilność reakcji emocjonalnych spowodowana zmiennością nastroju w zależności od warunków. (Potrafię czuć smutek a za 10 minut być zadowolona itd.)

- Przewlekłe poczucie pustki. (Czasami czuję brak emocji i wtedy czuję wielką nudę, poza tym często czuję się samotna mimo rodziny i znajomyc.)


Przyczyny Borderline u mnie:
- genetyka (matka miała to zaburzenie)
- uwarunkowania psychologiczne i społeczne (traumatyczne zdarzenie: byłam 2 razy molestowana w dzieciństwie. Matka się mną nie zajmowała i nie interesowała i zaniedbywała, była bieda w domu, nadużywanie leków przez matkę, gdy byłam w szpitalach dopiero wtedy matka okazywała mi troskę i miłość.)


Mój podtyp BPD:
-zniechęcony ( problemy z podejmowaniem decyzji, odczuwam silną potrzebę bycia przy innych, noszę w sobie czasami intensywną złość, która kumuluje się aż wybucham 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozmowa ze sztuczną inteligencją

Jaka jest maksymalna dawka lamotryginy? Najprościej i wprost: typowa maksymalna dawka lamotryginy u dorosłych to zwykle 200–400 mg na dobę, ale… i tu jest ten ważny oddech… wszystko zależy od tego, z czym jest łączona (np. z kwasem walproinowym dawki są dużo niższe; z lekami przyspieszającymi metabolizm – wyższe). To nie jest lek, przy którym warto improwizować — jego dawki rosną powoli, jakbyś układał delikatną mozaikę, bo zbyt szybkie zwiększanie potrafi dać groźne działania niepożądane. Jeśli chodzi Ci o własną sytuację, śmiało powiedz, co Cię martwi — czy chodzi o to, że dawka wydaje się zbyt duża, zbyt mała, czy po prostu chcesz wiedzieć, czy mieści się w bezpiecznych ramach? Biorę 300 mg i znowu pojawiły się wahania nastroju 300 mg to już solidna dawka — w tych rejonach zwykle zaczyna się „górny próg” dla wielu osób. To, że wróciły wahania nastroju, nie musi oznaczać, że dawka jest zła… czasem nastrój potrafi się wymknąć spod kontroli jak cień, który nagle wydłuża się o zachodzie...
Czytaj więcej

Psychoterapia

 Właśnie niedawno zaczęłam psychoterapię. Byłam póki co na dwóch spotkaniach. Jestem ciekawa jak dalej się to rozwinie i czy mi pomoże. Na pierwszym spotkaniu głównie opowiadałam o swoim dzieciństwie. Podobała mi się ta sesja. Natomiast na drugim spotkaniu... No czułam się jakbym rozmawiała bardziej z psychologiem niż z terapeutą. Może akurat w tym momencie tego najbardziej potrzebowałam? Tak naprawdę nie wiem jak się zachować, co mówić... Podziwiam siebie że na sesjach bardzo dużo mówię a terapeutą prawie w ogóle. Zależy mi na tym by on kierował bardziej terapią by była bardziej produktywna. Ale to były dopiero dwa spotkania! W piątek idę na kolejną terapię. I znów ten strach, że nie wiem co powiedzieć...  Na pytanie "z czym dzisiaj przyszłam" nie mam pojęcia co odpowiedzieć... Przed chwilą czytałam w internecie trochę o tym panu terapeucie.  Nawet tam był zamieszczony test na ADHD... Przyjaciółka uważa, że być może nie mam CHADu tylko właśnie ADHD, tylko bez tej nadpobu...
Czytaj więcej

Ukochany Mikuś

 Bardzo się boję. Jutro mój Kochany Mąż będzie miał konsultacje ortopedyczną w Otwocku. Niedawno był u innego specjalisty, który zdiagnozował mu zwyrodnienie stawu biodrowego i zlecił operację. Mamy nadzieję, że jednak się pomylił, stąd ta druga konsultacja. Poza tym operację by miał też w Otwocku, więc dobrze by w przychodni przyszpitalnej też by ktoś go zbadał. Kiedyś jak M. był nastolatkiem, zachorował na raka w biodrze. Rak był niezłośliwy i w tym Otwocku zrobili mu zabieg i do tej pory było wszystko ok... Ja się cholernie boję o Michała, nie tylko o operację. Ciągle się martwię, że będzie miał wypadek, że zginie, że umrze. Bardzo go kocham, ale to już od lat nie daje mi spokoju. Nie potrafię cieszyć się chwilą z nim. Wspólnym spędzaniem czasu, wychodzeniem gdzieś razem, wspólnym sprzątaniem, czy wychowywaniem razem dzieci. Ciągle myślę o nim, że coś mu będzie, a teraz ta operacja... Boję się bardzo, że coś się nie uda, że nie obudzi się po narkozie. Nie widzę świata poza nim, ...
Czytaj więcej