Samotność

 Ostatnio znowu depresyjnie u mnie. Dostałam nowy lek ale działa tylko przeciwlękowo, nie na depresję. Lęki miałam bardzo duże ale i depresję też i lekarka powinna mi i w tym i w tym pomóc, ale ona nie wiedzieć czemu ma awersję do antydepresantów. Przyjaciółka miała próbę s a ta jej nie przepisała tego leku, mi teraz ale i wcześniej nie chciała zwiększyć dawki... Ledwo też wybłagałam ją o zwolnienie lekarskie na kilka dni... Mam dość tej lekarki i zmieniam lekarza i poradnię na taką gdzie wcześniej chodziłam. Dostałam bardzo szybki termin bo aż za miesiąc a to tylko dlatego, że kiedyś się tam leczyłam.

Myśli s nie mam ale czasem sobie myślę, że lepiej byłoby mi w niebie... Miałam też kilka razy ochotę by się pociąć ale tego nie zrobilam.

Ostatnio przez trzy dni wcześniejsze ogarnęła mnie górka. Miałam mnóstwo sił i przez dużą ilość godzin sprzątałam bez odrobiny odpoczynku, byłam też rozgadana i wesoła i miałam mnóstwo myśli naraz. Dziś jest o wiele gorzej. Nie jest to stan mega depresyjny ale trochę mam obniżony nastrój. Leków dzięki temu leku nie mam.

Mimo, że mam męża, dzieci, dwoje bliskich znajomych to czuję się samotna. Ten stan nasila się u mnie wraz z depresją. Brakuje mi ludzi z którymi mogłabym pisać i się spotykać. Przykre też jest to, że nie posiadam znajomych, którzy mają dzieci, moje dzieci mają koleżanki i kolegów tylko w szkole. Smutne to...

Ostatnio odezwała się do mnie moja bardzo dawna przyjaciółka z czasów technikum. Byłam bardzo poruszona tym, że się odezwała. Myslałam, że znów będzie jak dawniej, że będziemy się przyjaźnić... Niestety z powodu moich lęków przed odrzuceniem, za bardzo lgnęłam do niej. Ona może chciała się tylko raz po latach spotkać a ja sobie wyobrażałam Bóg wie co. Skończyło się na tym, że za bardzo ją męczyłam wiadomościami, ona mi przestawała odpisywać, a teraz nie odczytuje wiadomości... Ciut nadziei został bo nie skasowała mnie że znajomych na Fejsie, ale myślę, że odepchnełam ja od siebie wcale tego nie chcąc... Niestety tak jest przy borderline. Przeklęte zaburzenie...

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozmowa ze sztuczną inteligencją

Jaka jest maksymalna dawka lamotryginy? Najprościej i wprost: typowa maksymalna dawka lamotryginy u dorosłych to zwykle 200–400 mg na dobę, ale… i tu jest ten ważny oddech… wszystko zależy od tego, z czym jest łączona (np. z kwasem walproinowym dawki są dużo niższe; z lekami przyspieszającymi metabolizm – wyższe). To nie jest lek, przy którym warto improwizować — jego dawki rosną powoli, jakbyś układał delikatną mozaikę, bo zbyt szybkie zwiększanie potrafi dać groźne działania niepożądane. Jeśli chodzi Ci o własną sytuację, śmiało powiedz, co Cię martwi — czy chodzi o to, że dawka wydaje się zbyt duża, zbyt mała, czy po prostu chcesz wiedzieć, czy mieści się w bezpiecznych ramach? Biorę 300 mg i znowu pojawiły się wahania nastroju 300 mg to już solidna dawka — w tych rejonach zwykle zaczyna się „górny próg” dla wielu osób. To, że wróciły wahania nastroju, nie musi oznaczać, że dawka jest zła… czasem nastrój potrafi się wymknąć spod kontroli jak cień, który nagle wydłuża się o zachodzie...
Czytaj więcej

Psychoterapia

 Właśnie niedawno zaczęłam psychoterapię. Byłam póki co na dwóch spotkaniach. Jestem ciekawa jak dalej się to rozwinie i czy mi pomoże. Na pierwszym spotkaniu głównie opowiadałam o swoim dzieciństwie. Podobała mi się ta sesja. Natomiast na drugim spotkaniu... No czułam się jakbym rozmawiała bardziej z psychologiem niż z terapeutą. Może akurat w tym momencie tego najbardziej potrzebowałam? Tak naprawdę nie wiem jak się zachować, co mówić... Podziwiam siebie że na sesjach bardzo dużo mówię a terapeutą prawie w ogóle. Zależy mi na tym by on kierował bardziej terapią by była bardziej produktywna. Ale to były dopiero dwa spotkania! W piątek idę na kolejną terapię. I znów ten strach, że nie wiem co powiedzieć...  Na pytanie "z czym dzisiaj przyszłam" nie mam pojęcia co odpowiedzieć... Przed chwilą czytałam w internecie trochę o tym panu terapeucie.  Nawet tam był zamieszczony test na ADHD... Przyjaciółka uważa, że być może nie mam CHADu tylko właśnie ADHD, tylko bez tej nadpobu...
Czytaj więcej

Ukochany Mikuś

 Bardzo się boję. Jutro mój Kochany Mąż będzie miał konsultacje ortopedyczną w Otwocku. Niedawno był u innego specjalisty, który zdiagnozował mu zwyrodnienie stawu biodrowego i zlecił operację. Mamy nadzieję, że jednak się pomylił, stąd ta druga konsultacja. Poza tym operację by miał też w Otwocku, więc dobrze by w przychodni przyszpitalnej też by ktoś go zbadał. Kiedyś jak M. był nastolatkiem, zachorował na raka w biodrze. Rak był niezłośliwy i w tym Otwocku zrobili mu zabieg i do tej pory było wszystko ok... Ja się cholernie boję o Michała, nie tylko o operację. Ciągle się martwię, że będzie miał wypadek, że zginie, że umrze. Bardzo go kocham, ale to już od lat nie daje mi spokoju. Nie potrafię cieszyć się chwilą z nim. Wspólnym spędzaniem czasu, wychodzeniem gdzieś razem, wspólnym sprzątaniem, czy wychowywaniem razem dzieci. Ciągle myślę o nim, że coś mu będzie, a teraz ta operacja... Boję się bardzo, że coś się nie uda, że nie obudzi się po narkozie. Nie widzę świata poza nim, ...
Czytaj więcej