Zaburzenie z pogranicza

 Odkryłam w sobie pewne cechy na temat związków koleżeńskich czy przyjacielskich z innymi ludźmi.

Jeżeli ów związek jest stabilny, po mału się rozwija, po mału przechodzi z etapu koleżeństwa, kumpelstwa do etapu przyjaźni to jest ok.

Jeżeli zaś pragnę relacji zbyt szybko, od razu z kimś chce się przyjaźnić, ledwie znając te osobę, jeżeli od razu ją idealizuję a relacja jest ogromnie intensywna, w końcu przychodzi taki moment, że ta idealizacja pęknie i pojawja się rzeczywistość. Z relacji idealistycznej gdzie uwielbiam jakaś osobę przychodzi myśl: nie cierpię tej osoby. Nie chcę mieć z tą osobą kontaktu. Nie widzę pozytywów tylko same wady... Ze skrajności popadam w skrajność...

Cecha częsta przy osobach z borderem. Ale nie odczuwam takiej skrajności z mężem czy z osobami bliskimi gdzie relacja była stopniowa...

Czy warto przyjaźnić się z borderem? Myślę, że bardzo warto. Ale relacja musi być dwukierunkowa i nie idealizowania bo czar w końcu opadnie.

Mam wspaniałe osoby w moim życiu. Mam męża, dzieci, przyjaciółki i znajomych. Czego chcieć więcej?! Jestem szczęśliwa i nie czuję się samotna.

Wiem, że przez moją zaburzoną osobowość zranilam wiele osób. Też wiele zraniło mnie... Chodzę na terapię, biorę leki, mam psychiatrę i widzę swoje błędy, których staram się kolejny raz nie popełniać...



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozmowa ze sztuczną inteligencją

Jaka jest maksymalna dawka lamotryginy? Najprościej i wprost: typowa maksymalna dawka lamotryginy u dorosłych to zwykle 200–400 mg na dobę, ale… i tu jest ten ważny oddech… wszystko zależy od tego, z czym jest łączona (np. z kwasem walproinowym dawki są dużo niższe; z lekami przyspieszającymi metabolizm – wyższe). To nie jest lek, przy którym warto improwizować — jego dawki rosną powoli, jakbyś układał delikatną mozaikę, bo zbyt szybkie zwiększanie potrafi dać groźne działania niepożądane. Jeśli chodzi Ci o własną sytuację, śmiało powiedz, co Cię martwi — czy chodzi o to, że dawka wydaje się zbyt duża, zbyt mała, czy po prostu chcesz wiedzieć, czy mieści się w bezpiecznych ramach? Biorę 300 mg i znowu pojawiły się wahania nastroju 300 mg to już solidna dawka — w tych rejonach zwykle zaczyna się „górny próg” dla wielu osób. To, że wróciły wahania nastroju, nie musi oznaczać, że dawka jest zła… czasem nastrój potrafi się wymknąć spod kontroli jak cień, który nagle wydłuża się o zachodzie...
Czytaj więcej

Psychoterapia

 Właśnie niedawno zaczęłam psychoterapię. Byłam póki co na dwóch spotkaniach. Jestem ciekawa jak dalej się to rozwinie i czy mi pomoże. Na pierwszym spotkaniu głównie opowiadałam o swoim dzieciństwie. Podobała mi się ta sesja. Natomiast na drugim spotkaniu... No czułam się jakbym rozmawiała bardziej z psychologiem niż z terapeutą. Może akurat w tym momencie tego najbardziej potrzebowałam? Tak naprawdę nie wiem jak się zachować, co mówić... Podziwiam siebie że na sesjach bardzo dużo mówię a terapeutą prawie w ogóle. Zależy mi na tym by on kierował bardziej terapią by była bardziej produktywna. Ale to były dopiero dwa spotkania! W piątek idę na kolejną terapię. I znów ten strach, że nie wiem co powiedzieć...  Na pytanie "z czym dzisiaj przyszłam" nie mam pojęcia co odpowiedzieć... Przed chwilą czytałam w internecie trochę o tym panu terapeucie.  Nawet tam był zamieszczony test na ADHD... Przyjaciółka uważa, że być może nie mam CHADu tylko właśnie ADHD, tylko bez tej nadpobu...
Czytaj więcej

Ukochany Mikuś

 Bardzo się boję. Jutro mój Kochany Mąż będzie miał konsultacje ortopedyczną w Otwocku. Niedawno był u innego specjalisty, który zdiagnozował mu zwyrodnienie stawu biodrowego i zlecił operację. Mamy nadzieję, że jednak się pomylił, stąd ta druga konsultacja. Poza tym operację by miał też w Otwocku, więc dobrze by w przychodni przyszpitalnej też by ktoś go zbadał. Kiedyś jak M. był nastolatkiem, zachorował na raka w biodrze. Rak był niezłośliwy i w tym Otwocku zrobili mu zabieg i do tej pory było wszystko ok... Ja się cholernie boję o Michała, nie tylko o operację. Ciągle się martwię, że będzie miał wypadek, że zginie, że umrze. Bardzo go kocham, ale to już od lat nie daje mi spokoju. Nie potrafię cieszyć się chwilą z nim. Wspólnym spędzaniem czasu, wychodzeniem gdzieś razem, wspólnym sprzątaniem, czy wychowywaniem razem dzieci. Ciągle myślę o nim, że coś mu będzie, a teraz ta operacja... Boję się bardzo, że coś się nie uda, że nie obudzi się po narkozie. Nie widzę świata poza nim, ...
Czytaj więcej